Τι γεύση έχει το νερό υδρογόνου; (Και τι σημαίνει μια περίεργη γεύση)

Αν πρόκειται να δοκιμάσετε νερό υδρογόνου για πρώτη φορά, η σύντομη απάντηση είναι καθησυχαστική: ένα ποτήρι που έχει παρασκευαστεί σωστά έχει τη γεύση του νερού που βάλατε στη συσκευή. Το ίδιο το υδρογόνο δεν προσθέτει γεύση, μυρωδιά ή επίγευση. Αυτό που μπορεί να διαφέρει είναι το νερό από το οποίο ξεκινάτε, η συσκευή που το παρήγαγε και, περιστασιακά, μια γεύση που δεν έχει καμία σχέση με το υδρογόνο και αξίζει να της δώσετε προσοχή.

• Το ίδιο το αέριο υδρογόνο είναι άγευστο. Το μοριακό υδρογόνο (H2) δεν έχει χρώμα, οσμή ή γεύση που να μπορεί να αντιληφθεί η γλώσσα ή η μύτη σας.
• Ορισμένοι πότες παρατηρούν πιο απαλή αίσθηση στο στόμα χάρη στις λεπτές μικροφυσαλίδες υδρογόνου· πρόκειται για εντύπωση υφής και όχι για νέα γεύση.
• Η αρχική γεύση προέρχεται από το νερό της πηγής σας, συμπεριλαμβανομένης της περιεκτικότητάς του σε μέταλλα, της επεξεργασίας που έχει υποστεί και του τρόπου με τον οποίο καθαρίστηκε το μπουκάλι ή η κανάτα πριν από τη χρήση.
• Αξίζει να ελέγξετε δύο συγκεκριμένες δυσάρεστες γεύσεις: μια γεύση που θυμίζει χλωρίνη υποδεικνύει χλώριο ή όζον, ενώ μια μεταλλική ή πικρή γεύση συνήθως υποδεικνύει μέταλλα ή υδραυλικές σωληνώσεις, όχι το υδρογόνο.

Η σύντομη απάντηση: το νερό υδρογόνου έχει τη γεύση του νερού σας

Βάλτε δίπλα-δίπλα ένα ποτήρι νερό εμπλουτισμένο με υδρογόνο και ένα ποτήρι από το ίδιο νερό χωρίς την προσθήκη αερίου. Σε μια σωστά κατασκευασμένη συσκευή, τα δύο θα πρέπει να έχουν την ίδια γεύση. Αυτό που μερικές φορές περιγράφουν οι άνθρωποι ως διαφορά είναι μια ελαφρώς πιο απαλή αίσθηση στο στόμα, η οποία αποδίδεται στις πολύ λεπτές μικροφυσαλίδες υδρογόνου που κινούνται μέσα στο υγρό καθώς πίνετε. Πρόκειται για παρατήρηση σχετικά με την υφή, όχι για ένδειξη ξεχωριστής γεύσης, και αυτή η αίσθηση υποχωρεί γρήγορα μόλις το νερό μείνει εκτεθειμένο στον αέρα για λίγα λεπτά και το διαλυμένο αέριο αρχίσει να διαχέεται.

Αυτό έχει σημασία για όποιον σκέφτεται αν θα δοκιμάσει καθόλου νερό υδρογόνου: δεν δεσμεύεστε να συνηθίσετε μια καινούρια γεύση. Συνεχίζετε να πίνετε το νερό που ήδη πίνετε και προσθέτετε ένα αέριο που δεν έχει από μόνο του αισθητηριακά χαρακτηριστικά.

Γιατί το διαλυμένο υδρογόνο δεν προσθέτει γεύση

Το μοριακό υδρογόνο (H2) είναι ένα άχρωμο, άοσμο αέριο (πηγή: Υδρογόνο — Wikipedia), γι' αυτό ακριβώς δεν έχει κάτι που να μπορούν να αντιληφθούν οι γευστικοί σας υποδοχείς. Η γεύση και η όσφρηση ανταποκρίνονται σε μόρια που αλληλεπιδρούν με συγκεκριμένους υποδοχείς στη γλώσσα και στη ρινική κοιλότητα· το διαλυμένο H2 δεν ενεργοποιεί αυτές τις οδούς όπως, για παράδειγμα, το διαλυμένο διοξείδιο του άνθρακα δημιουργεί το γαργάλημα και την ελαφριά ξινή γεύση του ανθρακούχου νερού.

Οι συγκεντρώσεις που εμπλέκονται ενισχύουν αυτό το συμπέρασμα. Ένα μπουκάλι, μια κανάτα ή μια ταμπλέτα προσθέτει υδρογόνο σε κλίμακα PPB ή χαμηλών μερών ανά εκατομμύριο, δηλαδή σε ίχνη σε σχέση με το νερό, το οποίο αποτελεί ήδη τη συντριπτική πλειονότητα αυτού που πίνετε. Το υδρογόνο συνυπάρχει με τα χαρακτηριστικά που έχει ήδη το νερό, αντί να τα αντικαθιστά ή να τα καλύπτει. Γι' αυτό η γεύση του τελικού ποτηριού εξακολουθεί να οφείλεται στο νερό που βάλατε στη συσκευή και όχι στη διαδικασία ηλεκτρόλυσης.

Τι αλλάζει στην πραγματικότητα τη γεύση ενός ποτηριού νερού υδρογόνου

Αν δύο άτομα περιγράφουν αισθητά διαφορετικές εμπειρίες με το ίδιο μοντέλο μπουκαλιού, η εξήγηση βρίσκεται σχεδόν πάντα πριν από το υδρογόνο: στο ίδιο το νερό ή στην κατάσταση της συσκευής, όχι στο αέριο.

Νερό βρύσης, φιλτραρισμένο, εμφιαλωμένο ή απεσταγμένο: η αρχική γεύση του νερού που χρησιμοποιείτε

Κάθε πηγή νερού έχει το δικό της μεταλλικό προφίλ και ιστορικό επεξεργασίας, πριν ακόμη φτάσει στον θάλαμο ηλεκτρόλυσης. Το νερό του δικτύου μπορεί να έχει μια ανεπαίσθητη γεύση χλωρίου, ανάλογα με τα επίπεδα επεξεργασίας στην περιοχή, ενώ το φιλτραρισμένο ή απεσταγμένο νερό είναι εξαρχής πιο ουδέτερο. Οι οδηγίες των κατασκευαστών να χρησιμοποιείτε φιλτραρισμένο ή καθαρισμένο νερό αντί για ακατέργαστο νερό βρύσης βασίζονται σε δύο αλληλένδετους λόγους: έτσι η γεύση παραμένει σταθερή από κάθε γέμισμα στο επόμενο και προστατεύεται η μεμβράνη ηλεκτρόλυσης από τη συσσώρευση μετάλλων με την πάροδο του χρόνου. Μια πλήρης σύγκριση των τύπων νερού που ταιριάζουν σε κάθε συσκευή παρουσιάζεται ξεχωριστά στο ειδικό άρθρο για το νερό βρύσης, το φιλτραρισμένο, το εμφιαλωμένο και το απεσταγμένο νερό για μπουκάλια υδρογόνου· η σύντομη απάντηση εδώ είναι ότι ο απλούστερος τρόπος να διατηρήσετε άγευστο και το τελικό ποτήρι είναι να ξεκινήσετε με νερό που ήδη θεωρείτε άγευστο.

Γιατί η «μυρωδιά καινούριου μπουκαλιού» εξαφανίζεται μετά τους πρώτους κύκλους

Ένα ολοκαίνουριο μπουκάλι, οι σφραγίσεις του ή η θήκη μεταφοράς του μπορεί να έχουν μια ελαφριά πλαστική ή ελαστική μυρωδιά τις πρώτες φορές που θα το χρησιμοποιήσετε, όπως συμβαίνει συχνά με ένα καινούριο μπουκάλι νερού ή δοχείο φαγητού πριν από τα πρώτα πλυσίματα. Πρόκειται για μια επίδραση της κατασκευής και της συσκευασίας που υποχωρεί με τη χρήση, όχι για ένδειξη ότι η διαδικασία ηλεκτρόλυσης μολύνει το νερό. Συνήθως εξαφανίζεται μετά τους πρώτους κύκλους γεμίσματος και ξεπλύματος που συνιστώνται στα περισσότερα εγχειρίδια προϊόντων.

Πότε μια γεύση υποδεικνύει πρόβλημα και όχι απλώς τα χαρακτηριστικά του νερού

Δύο δυσάρεστες γεύσεις αξίζουν πιο προσεκτική διερεύνηση, επειδή υποδεικνύουν ότι η αιτία βρίσκεται στο νερό ή στις σωληνώσεις που το τροφοδοτούν και όχι στο μπουκάλι.

Γεύση χλωρίου ή «πισίνας»

Το νερό που περιέχει χλώριο μπορεί να έχει αισθητά διαφορετική γεύση και μυρωδιά από το νερό που δεν έχει υποστεί επεξεργασία, και η διαφορά γίνεται εντονότερη όταν τα επίπεδα χλωρίου είναι υψηλότερα ή όταν το νερό περιέχει περισσότερα ιζήματα (πηγή: CDC Healthy Water: Απολύμανση νερού με χλώριο και χλωραμίνη). Σε ένα μπουκάλι ηλεκτρόλυσης, μια παρόμοια γεύση που θυμίζει χλωρίνη ή πισίνα μπορεί επίσης να οφείλεται σε οξυγόνο και όζον που δεν διαχωρίστηκαν πλήρως από τη ροή υδρογόνου κατά την ηλεκτρόλυση· αυτό είναι ζήτημα σχεδιασμού της συσκευής και όχι ποιότητας του νερού. Σε κάθε περίπτωση, η λύση δεν είναι να κάνετε υποθέσεις: μια πλήρης διάγνωση για το γιατί ορισμένα μπουκάλια υδρογόνου μυρίζουν σαν χλώριο ή όζον και πώς να ελέγξετε το δικό σας εξηγεί πώς να ξεχωρίσετε τις δύο περιπτώσεις.

Μεταλλική ή πικρή γεύση

Οι οδηγίες της Υπηρεσίας Προστασίας Περιβάλλοντος των ΗΠΑ (US EPA) για τις ανεπιθύμητες ουσίες στο πόσιμο νερό συνδέουν τη μεταλλική γεύση με τον σίδηρο, τον χαλκό, τον ψευδάργυρο ή το μαγγάνιο σε επίπεδα πολύ χαμηλότερα από εκείνα που θεωρούνται επικίνδυνα για την υγεία. Επίσης, επισημαίνουν ξεχωριστά ότι το χαμηλό pH μπορεί να προκαλέσει από μόνο του πικρή, μεταλλική γεύση (πηγή: US EPA: Δευτερεύοντα πρότυπα πόσιμου νερού). Αυτά τα μέταλλα εμφανίζονται επίσης στις μετρήσεις συνολικών διαλυμένων στερεών, τις οποίες καλύπτει αναλυτικότερα το επεξηγηματικό άρθρο για τα TDS στο νερό, αν θέλετε να καταλάβετε τι ακριβώς μετρά ένας μετρητής TDS. Μια τέτοια μεταλλική γεύση αντανακλά τα χαρακτηριστικά του νερού της πηγής ή των σωληνώσεων από τις οποίες πέρασε, όχι το υδρογόνο που προστέθηκε στη συνέχεια.

Ο απλούστερος τρόπος να ελέγξετε οποιαδήποτε από αυτές τις δυσάρεστες γεύσεις είναι να δοκιμάσετε σκέτο νερό βρύσης πριν το βάλετε στο μπουκάλι. Αν ένα ποτήρι γεμάτο κατευθείαν από τη βρύση έχει την ίδια γεύση χλωρίου ή μετάλλου, η αιτία βρίσκεται στην παροχή νερού ή στις υδραυλικές εγκαταστάσεις του σπιτιού και ένα μπουκάλι ή μια κανάτα υδρογόνου δεν αποτελεί λύση.

Πώς να διατηρείτε σταθερή τη γεύση

Μερικές συνήθειες εμποδίζουν εξαρχής τις περισσότερες διακυμάνσεις στη γεύση και αξίζει να τις εντάξετε στη ρουτίνα σας, αντί να αναζητάτε εκ των υστέρων την αιτία.

• Ξεκινήστε με νερό που ήδη θεωρείτε άγευστο. Το φιλτραρισμένο ή καθαρισμένο νερό εξαλείφει μία ολόκληρη κατηγορία μεταβλητότητας πριν προστεθεί υδρογόνο και είναι η πρώτη ύλη με την οποία σχεδιάζουν και δοκιμάζουν οι περισσότεροι κατασκευαστές.
• Ξεπλένετε και καθαρίζετε τη συσκευή σύμφωνα με το πρόγραμμα που περιγράφεται στο εγχειρίδιο. Με την πάροδο του χρόνου, τα μεταλλικά κατάλοιπα και οι επικαθίσεις μέσα σε ένα μπουκάλι ή μια κανάτα είναι συχνότερη αιτία δυσάρεστων γεύσεων από την ίδια τη διαδικασία ηλεκτρόλυσης.
• Αν διαπιστώσετε γεύση χλωρίου ή μετάλλου απευθείας στο νερό της βρύσης, απευθυνθείτε στην τοπική υπηρεσία ύδρευσης ή σε υδραυλικό, καθώς αυτό υποδεικνύει πρόβλημα στην παροχή ή στις σωληνώσεις και όχι κάτι που μπορεί να φιλτράρει ένα μπουκάλι.

Ρόλο παίζει και ο σχεδιασμός της συσκευής. Το Hydrion Core έχει σχεδιαστεί ώστε να διαχωρίζει το οξυγόνο και το όζον από τη ροή υδρογόνου κατά την ηλεκτρόλυση. Επομένως, ο σχεδιασμός αποσκοπεί στην προσθήκη διαλυμένου υδρογόνου χωρίς να προσθέτει δική του μυρωδιά στα χαρακτηριστικά της γεύσης του νερού της πηγής. Αυτό είναι ένα δηλωμένο χαρακτηριστικό σχεδιασμού και όχι αποτέλεσμα ανεξάρτητης δοκιμής οσμών, αλλά πρόκειται για τον μηχανισμό που έχει σημασία για το συγκεκριμένο ερώτημα: ένα μπουκάλι σχεδιασμένο ώστε να κρατά τα παραπροϊόντα αέρια μακριά από τη ροή του νερού έχει έναν τρόπο λιγότερο να επηρεάσει τη γεύση του ποτηριού σας.

Για τη σύντομη απάντηση σε μία γραμμή, μαζί με δύο δωδεκάδες ακόμη συχνές ερωτήσεις, το FAQ για το νερό υδρογόνου είναι πιο γρήγορο στην ανάγνωση. Αυτό το άρθρο είναι η εκτενέστερη εκδοχή για όποιον θέλει να καταλάβει γιατί το αέριο είναι άγευστο, τι διαμορφώνει στην πραγματικότητα τη γεύση ενός συγκεκριμένου ποτηριού και πώς να ξεχωρίζει τα συνηθισμένα χαρακτηριστικά του νερού από κάτι που αξίζει να ελέγξει.